logo1a
STRONA GŁÓWNA CODZIENNOŚĆ JAK POZNALIŚMY BOGA PYTANIA RECENZJE LINKI
powrót WSKRZESZANIE ZMARŁYCH podstrona
Wiemy z Biblii, że po śmierci ciała część duchowa człowieka (duch i dusza)
idzie od razu do nieba, albo do piekła. Nie ma innych miejsc. Ciała zmarłych
na razie zostają na ziemi. Prawdziwa i pewna śmierć człowieka ma trzy cechy
charakterystyczne:
- duch i dusza opuszcza ciało (kiedy to się stanie decyduje Bóg),
. potwierdza to przykład Jezusa, którego ciało po śmierci krzyżowej zostało
  w grobowcu, a duch był w raju oraz przykład z 1Król. 17,22 (dusza chłopca
  wróciła do ciała i dopiero ożyło)
- człowieka nie można przywrócić do życia metodami ludzkimi. Ciało ulega zmianom,
  które uniemożliwiają ożycie. Jedynym wyjątkiem było ciało Jezusa, które
  rozkładowi nie uległo.
Tak zwana śmierć kliniczna nie jest więc prawdziwą śmiercią, bo metodami
medycznymi  można człowieka przywrócić do życia.
Nurtowały mnie jednak następujące pytania:
- czy wszystkich ludzi Bóg wskrzesza?
- czy jest jakieś specjalne miejsce, gdzie przebywają ich dusze?
- czy mają świadomość, gdzie się znajdują?
- czy można wierzyć osobom, które opowiadały, że po śmierci były w niebie?
Oczywiście odpowiedzi na pytania szukałem w Biblii, gdzie dziesięć razy opisane
jest wskrzeszenie ludzi, którzy na pewno już nie żyli.
Zaznaczam, że Słowo Boże jest wiarygodne i skoro jest napisane, że ktoś umarł,
to na pewno tak było.
Opisy poddałem analizie, z uwzględnieniem cech charakterystycznych.


I. Wskrzeszenia opisane w Biblii.



1. Wskrzeszenie Pana Jezusa przez Boga Ojca - zmartwychwstanie.

Wskrzeszenie Jezusa, jako człowieka, różni się od innych wskrzeszeń przede
wszystkim tym, że było to już zmartwychwstanie. Ciało Jezusa było już
'uwielbione' czyli przemienione. Jest doskonałe i już nie podlega śmierci
(ciała pozostałych wskrzeszonych ludzi miało nadal tą samą strukturę i mogło
nadal umrzeć). Jednak należy omówić to wspaniałe zdarzenie, gdyż miało pewne
wspólne cechy z innymi wskrzeszeniami.

Łuk.23,42     I rzekł: Jezu, wspomnij na mnie, gdy wejdziesz do Królestwa swego.
23,43	      I rzekł mu: Zaprawdę, powiadam ci, dziś będziesz ze mną w raju.
23,44	      A była już mniej więcej godzina szósta i ciemność zaległa całą
              ziemię aż do godziny dziewiątej,
23,45	      gdy zaćmiło się słońce; i rozdarła się zasłona świątyni na dwoje.
23,46	      A Jezus, zawoławszy wielkim głosem, rzekł: Ojcze, w ręce twoje
              polecam ducha mego. I powiedziawszy to, skonał...
23,50	      A oto mąż imieniem Józef, członek Rady, mąż dobry i sprawiedliwy,
23,52	      przyszedł do Piłata i prosił o ciało Jezusa.
23,53	      I zdjąwszy je, obwinął w prześcieradło i złożył w grobowcu w skale,
              gdzie nikt jeszcze nie leżał.
24,1	      A pierwszego dnia tygodnia, wczesnym rankiem, przyszły do grobu,
              niosąc wonności, które przygotowały.
24,2	      I zastały kamień odwalony od grobowca.
24,3	      A wszedłszy do środka, nie znalazły ciała Pana Jezusa.
24,4	      Gdy były z tego powodu zakłopotane, stało się, że oto dwaj mężowie
              przystąpili do nich w lśniących szatach.
24,5	      A gdy się zatrwożyły i schyliły twarze ku ziemi, oni rzekli
              do nich: Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych?
24,6	      Nie ma go tu, ale wstał z martwych. Wspomnijcie, jak mówił wam,
              będąc jeszcze w Galilei,

Cechy charakterystyczne:
- Jezus, jako człowiek, na pewno był martwy, a ciało Jego zostało złożone
  w grobowcu
- duch i dusza Jezusa opuściła ciało (był w raju)
- Bóg Ojciec wskrzesił Jezusa jako człowieka (1Kor.6,14)
- Jezus nie opowiadał o swoich przeżyciach
- zmartwychwstanie było potężnym świadectwem dla współczesnych (w tym dla uczniów
  Jezusa) wzmacniającym ich wiarę
- dzięki śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa każdy człowiek może być zbawiony
  przez wiarę w Niego



2. Wskrzeszenie synka wdowy z Sarepty za pośrednictwem proroka Eliasza.

1Król.17,17	 Po tych wydarzeniach zachorował syn tej niewiasty, właścicielki
                 domu, a tak się wzmogła jego choroba, że przestał oddychać.
                 (oryg .'nie został w nim oddech)
17,18	 	 Wtedy ona rzekła do Eliasza: Cóż ja mam z tobą, mężu Boży!
                 Przyszedłeś do mnie po to, aby przywieść na pamięć mój grzech
                 i przyprawić o życie mojego syna.
                 (gr. 'sprawić śmierć mojego syna' )
17,19		 Lecz Eliasz rzekł: Daj mi twego syna. Potem wziął go z jej łona
                 i wyniósł do izdebki na poddaszu, gdzie mieszkał, i położył go
                 na swoim łożu.
17,20	 	 Następnie zawołał do Pana tak: Panie, Boże mój! Czy także na tę
                 wdowę, u której jestem gościem, chcesz sprowadzić nieszczęście,
                 pozbawiając życia jej syna?
17,21	 	 Potem wyciągnął się trzy razy nad dzieckiem i zawołał do Pana
                 tak: Panie, Boże mój, przywróć, proszę, życie temu dziecku.
17,22		 I wysłuchał Pan prośby Eliasza, i wróciła dusza tego dziecka do
                 niego, i ożyło.
17,23		 Eliasz wziął dziecię, zniósł je z poddasza na dół i oddaj je
                 jego matce, mówiąc: Patrz, syn twój żyje,
17,24	 	 Wtedy rzekła kobieta do Eliasza: Teraz poznałam, że jesteś
                 mężem Bożym i słowo Pana naprawdę jest w ustach twoich.
. śmierć - hebr. met (4851) - umrzeć, ponieść śmierć, zmarły
. dusza - hebr. naps, nefesz  (6155) - dusza, oddech, tchnienie, osobowość,
. wróciła - hebr. wattasob (9185) - zawrócić, wrócić

Cechy charakterystyczne:
- u tej wdowy mieszkał prorok Eliasz podczas suszy
- Bóg uczynił u niej cud rozmnożenia jedzenia
- dziecko na pewno nie żyło (z powodu grzechu tej kobiety, z którego zdawała
  sobie sprawę )
- dusza chłopca nie przebywała w ciele (po wskrzeszeniu wróciła do ciała)
- chłopiec, będąc dzieckiem, nie mógł być przeciwnikiem Boga
- wskrzeszenie nastąpiło po modlitwie i na pewno Bóg objawił Eliaszowi, jak ma
  postąpić. Było to dosyć nietypowe działanie - człowiek sam z siebie by tego
  nie wymyślił.
- chłopiec nie opowiadał o swoich przeżyciach
- cud wzmocnił wiarę tej kobiety. Dopiero po wskrzeszeniu stwierdziła, że
  Eliasz jest na pewno prorokiem Bożym. Można przypuszczać, że pomimo
  wcześniejszego cudu z rozmnożeniem oliwy i mąki (1Król.17,16) miała problem
  z wiarą i uznaniem Eliasza za sługę Bożego. Jest prawdopodobne, że to był
  grzech, który skutkował śmiercią jej syna



3. Wskrzeszenie synka zamożnej kobiety z Szunem  (Szunamitki ),  za pośrednictwem
   proroka Elizeusza

2Król. 4,18	 A gdy dziecko podrosło, wyszło pewnego razu do ojca do żniwiarzy.
4,19		 Wtem rzekło do swojego ojca: Moja głowa, moja głowa! Tedy ojciec
                 rzekł do sługi: Zanieś je do jego matki!
4,20		 A gdy je wziął i zaniósł do jego matki, siedziało na jej
                 kolanach aż do południa, po czym zmarło.	
4,21		 Wtedy ona wyszła na górę i położyła je na łożu męża Bożego,
                 a zamknąwszy za nim drzwi, wyszła.
4,22	 	 Następnie przywołała swego męża i rzekła: Przyślij mi, proszę,
                 jednego ze sług i jedną oślicę, pośpieszę do męża Bożego i wrócę…
4,31	 	 Gehazi zaś wyprzedził ich i położył laskę na twarzy chłopca,
                 lecz ten nie odezwał się ani nie dał znaku życia. Zawrócił więc
                 naprzeciw niego i oznajmił mu: Chłopiec się nie obudził.
4,32	 	 A gdy Elizeusz wszedł do domu, oto chłopiec leżał martwy na
                 jego łożu.
4,33	 	 Wszedł więc tam, zamknął drzwi przed nimi obojgiem i zaczął się
                 modlić do Pana.
4,34		 Potem wszedł na łóżko i położył się na dziecku, przykładając
                 swoje usta do jego ust, swoje oczy do jego oczu i swoje dłonie
                 do jego dłoni, i przytulał się do niego tak, iż rozgrzało się
                 ciało dziecka.
4,35	 	 Potem cofnął się i chodził po domu tam i z powrotem, następnie
                 wszedł znów na łóżko i przytulał się do niego; wtem chłopiec
                 kichnął siedem razy i otworzył oczy.
4,36	 	 Wtedy on przywołał Gehaziego i rzekł do niego: Zawołaj tę
                 Szunamitkę. A gdy ją przywołał i ona przyszła do niego, rzekł:
                 Zabierz swego syna.
4,37	 	 Gdy weszła, padła do jego nóg i pokłoniła mu się aż do ziemi,
                 potem zabrała swego syna i wyszła.

. zmarło, martwy - hebr. met (4851) - umrzeć, ponieść śmierć, zmarły

Cechy charakterystyczne:
- chłopiec faktycznie był martwy dłuższy czas, zanim sprowadzono proroka
- chłopiec, będąc dzieckiem, nie mógł być przeciwnikiem Boga
- matka chłopca była bogobojna, gdyż często gościła proroka Elizeusza jako
  sługę Boga
- pierwsza próba wskrzeszenia, poprzez położenie laski Elizeusza, była
  nieskuteczna
- wskrzeszenie nastąpiło dopiero po modlitwie (podobnie jak w przypadku
  Eliasza), Bóg objawił prorokowi jak ma postąpić
- chłopiec nie opowiadał nikomu o swoich przeżyciach
- to wskrzeszenie było kolejnym potwierdzeniem, że Bóg jest z Elizeuszem.



4. Wskrzeszenie człowieka wrzuconego do grobu proroka Elizeusza

2Król. 13,21	 Zdarzyło się, że gdy chowano jakiegoś człowieka, zauważono,
                 że właśnie nadciąga oddział najezdniczy. Rzucono wtedy tego
                 człowieka do grobu Elizeusza. A gdy ten człowiek dotknął zwłok
                 Elizeusza, odzyskał życie i wstał o własnych siłach.
. chowano - hebr. koberim (8040) -  pogrzebać
. odzyskał życie - hebr. wajehi (2762) - powrócić do życia, ożyć, ożywiać

Cechy charakterystyczne:
- człowiek był martwy i chciano go już pogrzebać
- został wskrzeszony natychmiast po dotknięciu zwłok Elizeusza
- wskrzeszony nikomu nie opowiadał o swoich przeżyciach
- było to wielkie świadectwo dla tych ludzi, co wrzucili zwłoki, gdyż widzieli
  jak zmarły został wskrzeszony, i od razu wstał.  Tym samym Bóg nawet po
  śmierci Elizeusza potwierdził, że to był prorok, i że nie powinni chować
  kogokolwiek obok zwłok Jego sługi.



5. Wskrzeszenie córka Jaira (przełożonego synagogi),  przez Jezusa

Mar.5,22          I przyszedł jeden z przełożonych synagogi, imieniem Jair,
                  a ujrzawszy go, przypadł mu do nóg.
5,23		  I błagał go usilnie, mówiąc: Córeczka moja kona, przyjdź,
                  włóż na nią ręce, żeby odzyskała zdrowie i żyła.
5,35		  A gdy jeszcze mówił, nadeszli domownicy przełożonego synagogi
                  i donieśli: Córka twoja umarła, czemu jeszcze trudzisz
                  Nauczyciela?
5,36	 	  Ale Jezus, usłyszawszy, co mówili, rzekł do przełożonego
                  synagogi: Nie bój się, tylko wierz!
5,37	 	  I nie pozwolił nikomu iść z sobą, z wyjątkiem Piotra i Jakuba,
                  i Jana, brata Jakuba.
5,38		  I przyszli do domu przełożonego synagogi, gdzie ujrzał
                  zamieszanie i płaczących, i wielce zawodzących.
5,39	 	  A wszedłszy, rzekł im: Czemu czynicie zgiełk i płaczecie?
                  Dziecię nie umarło, ale śpi.
5,40		  I wyśmiali go*. Ale On, usunąwszy wszystkich, wziął z sobą
                  ojca i matkę dziecięcia i tych, którzy z nim byli, i wszedł
                  tam, gdzie leżało dziecię.
                  (*Łuk. 8,53	  I wyśmiewali go, bo wiedzieli, że umarła (594)
5,41	 	  I ująwszy dziewczynkę za rękę, rzekł jej: Talita kumi!
                  Co znaczy: Dziewczynko, mówię ci, wstań.
5,42	 	  I zaraz dziewczynka wstała i chodziła, miała bowiem dwanaście
                  lat. I wpadli w wielkie osłupienie i zachwyt.
5,43		  I przykazał im usilnie, aby się o tym nikt nie dowiedział.
                  I powiedział, aby jej dano jeść.

. umarła - gr. apothnesko ( 594) - umierać, konać, ginąć
. śpi - gr. katheido ( 2507) - spać, stan śmierci
. wstań - gr. egeiro (1453) - budzić, wskrzeszać, wstawać z martwych
. wstała - gr. anistemi (450) - podnosić, wskrzeszać wzbudzać

Cechy charakterystyczne:
- dziewczynka faktycznie była martwa, co potwierdzili obecni ludzie
- dziewczynka, będąc dzieckiem nie mogła być przeciwnikiem Boga
- jej ojciec, przełożony synagogi, był bogobojny
- po wskrzeszeniu dziewczynka od razu chodziła, a Jezus polecił ją nakarmić
- dziewczynka nikomu nie opowiadała o swoich przeżyciach
- wskrzeszenie było kolejnym dowodem mocy Jezusa i uwiarygodnieniem Jego
  nauczania.



6. Wskrzeszenie młodzieńca z Nain, przez Jezusa.

Łuk. 7,11	 A zaraz potem udał się do miasta, zwanego Nain, i szli z nim
                 uczniowie jego i mnóstwo ludu.
7,12	 	 A gdy się przybliżał do bramy miasta, oto wynoszono zmarłego,
                 jedynego syna matki, która była wdową, a wiele ludzi z tego
                 miasta było z nią.
7,13	 	A gdy ją Pan zobaczył, użalił się nad nią i rzekł do niej:
                Nie płacz.
7,14	 	I podszedłszy, dotknął się noszy, a ci, którzy je nieśli,
                stanęli. I rzekł: Młodzieńcze, tobie mówię: Wstań.
7,15	 	I podniósł się zmarły, i zaczął mówić. I oddał go jego matce.
7,16	 	Wtedy lęk ogarnął wszystkich, i wielbili Boga, mówiąc: Prorok
                wielki powstał wśród nas i Bóg nawiedził lud swój.

- zmarłego - gr. thnesko (2338), znaczy: zmarły ( śmierć fizyczna lub duchowa )
- zmarły - gr. nekros (3373) znaczy też : martwy, trup	
- mówić - gr. laleo (2974), znaczy: móc mówić, mieć zdolność mówienia,
- wstań - gr. egeiro (1453) - budzić, wskrzeszać, wstawać z martwych

Cechy charakterystyczne:
- młodzieniec na pewno był martwy, odbywał się jego pogrzeb
- matka była wdową, a to był jej jedyny syn
- Jezus ulitował się nad nią ( wdowom było trudno żyć w tamtych czasach )
- młodzieniec wstał od razu po wskrzeszeniu
- zmarły po wskrzeszeniu zaczął mówić, ale nie opowiadał o swoich przeżyciach
- ludzie oddali chwałę Bogu.



7. Wskrzeszenie Łazarza, przez Jezusa (spektakularne, bo jego ciało było już
   mocno rozłożone).

J. 11,5	 	A Jezus miłował Martę i jej siostrę, i Łazarza…
11,11	 	To powiedział, a potem rzekł do nich: Łazarz, nasz przyjaciel,
                zasnął ale idę zbudzić go ze snu.
11,38		Jezus znowu rozrzewniwszy się w sobie, poszedł do grobu; była
                tam pieczara, u której wejścia leżał kamień.
11,39		Rzekł Jezus: Usuńcie ten kamień. Rzekła mu Marta, siostra
                umarłego: Panie! Już cuchnie, bo już jest czwarty dzień w grobie.
11,40	 	Rzekł jej Jezus: Czyż ci nie powiedziałem, że, jeśli uwierzysz,
                oglądać będziesz chwałę Bożą?
11,41	 	Usunęli więc kamień, gdzie leżał umarły. A Jezus, wzniósłszy
                oczy w górę, rzekł: Ojcze, dziękuję ci, żeś mnie wysłuchał.
11,42	 	A Ja wiedziałem, że mnie zawsze wysłuchujesz, ale powiedziałem
                to ze względu na lud stojący wkoło, aby uwierzyli, żeś Ty
                mnie posłał.
11,43	 	A gdy to rzekł, zawołał donośnym głosem: Łazarzu, wyjdź!
11,44	 	I wyszedł umarły, mając nogi i ręce powiązane opaskami, a twarz
                jego była owinięta chustą. Rzekł do nich Jezus: Rozwiążcie go
                i pozwólcie mu odejść.
11,45	 	Wielu więc z Żydów, którzy przyszli do Marii i ujrzeli to,
                czego dokonał Jezus, uwierzyło w niego.

- zasnął - gr. koimaomai (2827) - zasypiać w sensie: umierać
- zbudzić -  gr. eksipnos (1852) - obudzić, wyrwać ze snu
- cuchnie - gr. odze ( 3477) - wonieć, pachnieć (przykro lub ładnie)
- wyszedł - gr. eksodos (1840) - wyjść, odejść
- umarły - gr. thnesko (2338) - zmarły (śmierć fizyczna lub duchowa)
- powiązane -gr. deo (1203) - wiązać w jedno, razem, przywiązywać (czyli
  niekoniecznie ścisło ). Wiązanie mogło być sprawą kulturową lub w celu
  ułatwienia przenoszenia zwłok.

Cechy charakterystyczne:
- Łazarz był martwy. leżał czwarty dzień w grobie, a jego ciało uległo już częściowemu
  rozkładowi (cuchnął )
- był wierny Bogu (Jezus go miłował)
- Jezus świadomie czekał, aż Łazarz umrze, żeby dokonać większego cudu niż uzdrowienie
- Jezus modlił się do Ojca przed  dokonaniem tego cudu
- wskrzeszony nie opowiadał o swoich przeżyciach, lecz odszedł milcząc
- po tak spektakularnym wskrzeszeniu wielu Żydów się nawróciło.



8. Wskrzeszenie Tabity, za pośrednictwem Piotra.

Dz. 9,36         A w Joppie była pewna uczennica, imieniem Tabita, co
                 w tłumaczeniu znaczy Dorkas; życie jej wypełnione było dobrymi
                 i miłosiernymi uczynkami, jakich dokonywała.
9,37		 I stało się, że w tym właśnie czasie zaniemogła i umarła;
                 obmyto ją i złożono w sali na piętrze.
9,38		 Ponieważ zaś Lydda leży blisko Joppy, uczniowie, usłyszawszy,
                 że tam przebywa Piotr, wysłali do niego dwóch mężów z prośbą:
                 Nie zwlekaj z przyjściem do nas.
9,39	 	 Wybrał się tedy Piotr i poszedł z nimi; a gdy przyszedł,
                 zaprowadzili go do sali na piętrze; i obstąpiły go wszystkie
                 wdowy, płacząc i pokazując suknie i płaszcze, które robiła
                 Dorkas, gdy była z nimi.
9,40	 	 A Piotr, usunąwszy wszystkich, padł na kolana i modlił się;
                 potem zwrócił się do ciała i rzekł: Tabito, wstań! Ona zaś
                 otworzyła oczy swoje i, ujrzawszy Piotra, usiadła.
9,41		 A on podaj jej rękę i podniósł ją; przywoławszy zaś świętych
                 i wdowy, pokazał ją żywą.
9,42	 	 I rozniosło się to po całej Joppie, i wielu uwierzyło w Pana.

. umarła - gr. apothnesko ( 594) - umierać, konać, ginąć
. wstała - gr. anistemi (450) - podnosić, wskrzeszać wzbudzać


Cechy charakterystyczne:
- Tabita była uczennicą Jezusa (a więc całkowicie po stronie Boga)
- służyła Bogu, czyniła dużo dobrego
- zachorowała i na pewno umarła ( już ją obmyto )
- Piotr modlił się przed wskrzeszeniem
- Tabita nie opowiadała o swoich przeżyciach
- w wyniku tego cudu wiele osób się nawróciło.



9. Wskrzeszenie Eutychusa, za pośrednictwem Pawła.

Dz. 20,9	 A pewien młodzieniec, imieniem Eutychus, siedział na oknie
                 i będąc bardzo senny, gdy Paweł długo przemawiał, zmorzony snem
                 spadł z trzeciego piętra na dół i podniesiono go nieżywego.
20,10	 	 Lecz Paweł zszedł na dół, przypadł doń i objąwszy go, rzekł:
                 Nie trwóżcie się, bo on żyje.  (gr. bo dusza jego w nim jest)
20,11		 A wróciwszy na górę, łamał chleb i spożywał, i mówił długo,
                 aż do świtania, i tak odszedł.
20,12		 Chłopca zaś odprowadzili żywego i byli niezmiernie ucieszeni.

- nieżywego - gr. nekros (3373)  - martwy, trup
- ucieszeni - gr. paraklesis ( 3744) - pokrzepieni, zachęceni

Cechy charakterystyczne:
- Eutychus spadł z trzeciego piętra i na pewno był martwy
- był po stronie Boga, skoro długo słuchał przemówienia Pawła (inaczej by
  stamtąd odszedł)
- Paweł zszedł i wskrzesił go
- młodzieniec nie opowiadał o swoich przeżyciach
- taki cud był praktycznym wzmocnieniem nauczania Pawła,  a ludzie byli
  pokrzepieni



10. Wskrzeszenie wielu świętych po zmartwychwstaniu Jezusa.

Mat. 27,50	Ale Jezus znowu zawołał donośnym głosem i oddał ducha.
27,51	 	I oto zasłona świątyni rozdarła się na dwoje, od góry do dołu,
                i ziemia się zatrzęsła, i skały popękały,
27,52	 	i groby się otworzyły, i wiele ciał świętych, którzy zasnęli,
                zostało wzbudzonych;
27,53	 	i wyszli z grobów po jego zmartwychwstaniu, i weszli do świętego
                miasta, i ukazali się wielu
                
- oto - gr. idon (2389) - partykuła dodawana przed dłuższą wypowiedzią dla
  zwrócenia szczególnej uwagi na to, co się będzie mówiło, dla wzmocnienia uwagi.
  Nie oznacza, że coś nastąpiło w tym samym czasie.
. użycie partykuły 'idion' wskazuje, że wzbudzenie świętych nie musiało nastąpić
  tuż po śmierci Jezusa, bo żywi ludzie leżeliby w grobie przez 3 dni.
  Wskrzeszenie nastąpiło więc po zmartwychwstaniu Jezusa
- zasnęli - gr. koimaomai (2827) - zasypiać w sensie: umierać
- wzbudzonych - gr. egerio (1453) - wskrzeszać, budzić, zmartwychwstać
- ukazali - gr. emfanidzo (1716) - czynić widocznym

Cechy charakterystyczne:
- w grobach leżały ciała sług Bożych
- wskrzeszonych po zmartwychwstaniu Jezusa zostało w tym samym czasie wiele osób,
  i było to wydarzenie jednorazowe
- ludzie ci wyszli z grobów, i byli widziani przez innych
- nie opowiadali o swoich przeżyciach
- to był cud mającym wykazać doniosłość, jakim było zmartwychwstanie Jezusa.




II. Podsumowanie i wnioski.

Na podstawie opisanych w Biblii faktów wskrzeszanie ludzi można dojść do
następujących wniosków:

1. Bóg wskrzesza tylko ludzi, którzy nie są Jego przeciwnikami.
    Taki wniosek można wysnuć z następujących przesłanek:
    - aż w siedmiu opisach (na dziesięć) jest wyraźnie zaznaczone, że
      wskrzeszeni byli albo sługami Boga, albo dziećmi. Dzieci nie mogą być
      przeciwnikami Boga, gdyż nie mają jeszcze świadomości grzechu (dlatego
      po śmierci idą do nieba).
    - w pozostałych trzech opisach nie jest napisane, by wskrzeszeni były
      przeciwnikami Boga
    - przywrócenie do życia złego człowieka na pewno nie służyłoby dobru.
      Jest to zrozumiałe nawet z patrząc z ludzkiej perspektywy, bo nikt
      nie chciałby wskrzeszenia swojego wroga. Należy też zaznaczyć, że duch
      i dusza człowieka, który umarł jako grzesznik - znajduje się w piekle,
      i oczekuje w cierpieniach na sąd.

2. Duch i dusza osoby zmarłej, która ma być wskrzeszona, nie przebywa w ciele.
   Przebywa w niebie, gdyż:
    - nie ma w Biblii opisanego innego miejsca, gdzie mogłaby przebywać po
      śmierci ciała
    - Jezus  po śmierci ciała przebywał w raju (raj jest w niebie)
    - wskrzeszane są tylko te osoby, których duch i dusza mogą przebywać
      w niebie, a więc muszą to być ludzie pogodzeni z Bogiem lub dzieci.

3. Nie jest napisane w Biblii, czy po śmierci ciała a przed wskrzeszeniem
   człowiek ma świadomość co się z nim dzieje i czy cokolwiek widzi.
   Można jednak wnioskować, że jest nieświadomy gdyż:
   . żadna z w/w wskrzeszonych osób nie opowiadała, czy cokolwiek widziała
     po śmierci
   . kto by poznał cudowność życia w niebie, na pewno trudno by mu było żyć
     nadal w grzesznym ciele
   . taka osoba, jeśliby coś widziała, to na pewno by o tym opowiadała, choćby
     z powodu pytań innych ludzi. Taka jest natura człowieka.
   Dlatego należy podchodzić ostrożnie do relacji ludzi, którzy opowiadają o tym,
   że nie żyli, byli w niebie, i co tam widzieli.

4. Wskrzeszenie ma zawsze ważny Boży cel, między innymi:
   . ukazanie potęgi Boga, który ma władzę nad życiem i śmiercią
   . uwiarygodnienie służby sług Bożych. którzy mogą dokonywać cudów w Jego
     imieniu
   . nawrócenie innych ludzi, lub wzmocnienie ich wiary.

Wskrzeszanie ludzi ukazuje potęgę Boga, który ma nieograniczoną władzę nad
swoim stworzeniem. Dlatego warto być po Jego stronie.


Bibliografia 

1. Studio Biblijne 1.0 SE, wyd. Samson Digital System, 1998 (Biblie - BW,BT,BWP).
2. Hebrajsko-polski Stary Testament - Prorocy, opr. Anna Kuśmirek, red. nauk.
   ks. prof. dr hab. Waldemar Chrostowski, wyd. Vocatio, 2008
3. Wieki słownik hebrajsko-polski i aramejsko-polski Starego Testamentu
   (t. I i II ), Ludwig Koehler, Walter Baumgartner, Johann Jakob Stamm, wyd,
   Vocatio, 2008
4. Grecko- polski Nowy Testament, ks. Remigiusz Popowski, Michał Wojciechowski,
   wyd. Vocatio, 1994
5. Wielki słownik grecko-polski Nowego Testamentu, ks. Remigiusz Popowski
   wyd. Vocatio, 2006


Opracowano 2015-12-10


Rozważania powiązane:
Grzech pierworodny i jego konsekwencje.
Piekło, czyli gdzie trafiają ludzie nieposłuszni Bogu.




biblia2
mail2
KONTAKT